लोकलमधली आपली ये-जा रोजचीच. बायकांच्या एरवीच्या त्याच त्या कामाचं घराबाहेरचं एक्स्टेंशन म्हणायचं का या प्रवासाला? पण नेहमीच हे सगळं इतकं कंटाळवाणं नसतं. म्हणजे तसं बघायला गेलं तर कधीच नसतं. रोजच्या रोज प्रवास करूनही इथे नवं काहीतरी सापडल्याशिवाय राहत नाही. ‘फूड फॉर थॉट’ म्हणावं तसं. लोकलच्या हँडल्सना लोंबकळताना आलेल्या अशा अनुभवांना मांडण्याची ही जागा. प्रहार दैनिकामध्ये दर गुरुवारी प्रसिद्ध होणारे सदर

Thursday, 15 September 2011

बायका शोधतात रंग

५ मे २०११ 

एकूण बायकीपणा ही काही चारचौघांत मिरवण्यासारखी गोष्ट उरलेली नाही. पुरुषांसाठी तर ते लांच्छनच; पण बायकांनीही उघडपणे बायकीपणा करणं काही सोफेस्टिकेशनचं लक्षण नाही. सोफेस्टिकेशनचा डिक्शनरी अर्थ आहे लपवणं, बाहेरून आवरण घालणं इत्यादी..थोडक्यात जे आहोत त्याच्यापेक्षा वेगळं काही तरी दाखवणं. त्यामुळे सोफेस्टिकेटेड असण्यात बायकीपणा बसत नाही. तरीही बायका बायकांसारख्या वागतातच. इलाज नसतो त्याला. त्या दिवशी ट्रेनच्या डब्यामध्ये एक मुलगीशी दिसणारी बाई चढली. तिच्या हातामध्ये मेकअपसाठी लागणाऱ्या यच्चयावर सामानाने भरलेली पिशवी होती. तिने जादूची पोतडी उघडावी तशी ती पिशवी उघडली आणि त्यातून एक एक वस्तू बाहेर येऊ लागताच गोष्टीतल्या पुंगीवाल्याच्या मागून मुलांनी जावं तशा भोवतालच्या बायका त्या सामानावर तुटून पडल्या. सामानामध्ये सगळं काही होतं. नेलपॉलिश, लिपस्टिक्स, लीप पेन्सिल्स, आयशॅडो, आयपेन्सिल्स, ब्लशऑन्स, कॉम्पॅक्ट्स, हे सगळं चेह-यावर लावण्यासाठीचे, पावडर पफ्स, विविध आकाराच्या ब्रशचे सेट्स, खेरीज काजळाच्या स्टिक्स, पारदर्शक नेल हार्डनिंग, नेल एनॅमल्स.. कंपनीचं नाव अजिबातच माहितीतलं नव्हतं. फर्स्ट क्लास होता. त्यामुळे त्या सगळ्या उत्पादनांवर तुटून पडलेल्या बायका एरवी स्टँडर्ड कंपन्यांची प्रॉडक्ट्स वापरणा-यांपैकीच होत्या. तरीही त्या नेलपेंट्सच्या बाटल्या उघडून, लिपस्टीक्सच्या, पेन्सिल्सच्या शेड्स पालथ्या तळव्यावर लावून पाहात होत्या. त्या रंगांना नुस्तं पाहाण्यात, त्यांची कॉम्बिनेशन्स मनातल्या मनात तयार करण्यात किती वेळ मजेत गेला सगळ्यांचा.
 
सगळा नुसता रंगांचा खेळ होता. सगळं आकर्षण रंगांचं. कुणी रंगीत बांगडय़ा विकायला आलं, कुणी कानातले विकायला आलं, कुणी स्कार्फ विकायला आलं कीसुद्धा असंच होतं. बायकांचा डबा नेहमीच रंगांनी भरलेला असतो. कपडय़ांचे, साडय़ांचे, साध्याशा टी-शर्ट्सचेही रंग हौसेने निवडलेले असतात. इंटरनेटवर शोधता शोधता एका सव्‍‌र्हेचा रिझल्ट नुकताच वाचला. बायकांना कोणते रंग आवडतात याबद्दलचा. सगळे आवडीचे रंग लाल, गुलाबी, पिवळा, हिरवा अशा छटांच्या जवळपास जाणारे, काळ्या-पांढ-याचा फारसा उल्लेख नाही. रेल्वेचा डबा म्हणजे या निष्कर्षाचा डिस्प्लेच. कॉलेजमध्ये जाणा-या मुलींच्या नखांवर मिरवणा-या जवळपास फ्लुरोसंट हिरव्या, गुलाबीपासून पन्नाशी ओलांडलेल्यांच्या स्वभावाला साजेशा शांत समजूतदार पेस्टल शेड्सपर्यंत सगळे रंग. ते ल्यायलेल्या माणसांच्या व्यक्तिमत्त्वाबद्दल बरंच काही आपणहूनच खूप काही सांगणारे. खूप बोलके. म्हणजे रंग इतर डब्यांतही असतात, काळे-पांढरे, फिकट निळे, फिकट हिरवे आणि तपकिरी सगळेच. पण त्यांचं रंगपण जाणवतं याच एका डब्यात. बायकीपणाची एक व्याख्या या रंगांच्या वेडाशी संबंधित असणार असेल तर निदान त्यात तरी लपवण्यासारखं, लाजिरवाणं काही नाही. हे छंद मिरवायलाच हवेत. हे बोलकेपण, रंगीतपण कुठच्याच सोफेस्टिकेशनची तमा न बाळगता जपायला हवं.

लिंक - http://www.prahaar.in/madhyantar/streevidha/41087.html  

No comments:

Post a Comment